Forsíđa   
 18.05.2020
 Ađ vera í takti í skógi drauma međ söng í hjarta



Bjartir og glaðir dagar
lyfta nú sál  og sinni uppúr
Covid þunganum og vetrar-
illviðrunum sem svo sannarlega
hafa sett mark sitt á skóginn;
skóginn sem griðastað drauma
hvar fulgar syngja vorinu ljóð
og við erum í takti við lífið.
Kjarnaskógur er gott dæmi.
Fuglar kvaka og vappa,
skógarþrestir, hrossagaukar,
lóur, tjaldar, allir í bland.
Tryggir heimkynnunum í
Norðrinu og sumir flogið
þúsundir kílómetra yfir höfin.





En skógurinn kemur hrakinn
undan vetri; áratugum saman
hefur ekki orðið slík eyðilegging
þar sem nú, eins og sjá má ef
stígurinn upp með Brunnánni
er genginn. Hamfarir og snjóþungi
hafa brotið niður bæði stór og
lítil tré liggjandi eins og hráviði
í slóðinni og út um allt. Hér mætti
sannarlega skapa störf hjálpfúsra
handa við tiltekt og hreinsun...
Og því skyldi heldur ekki gleyma
að margir eru hraktir eftir
veðurhamfarir liðins vetrar og
óvægna farsótt með öllu tilheyrandi.
Bjargir og samhugur þurfa að koma til
og þó fyrr hefði verið því ýmsir hópar
í samfélaginu hafa því miður lengi
verið skildir eftir og þola fyrir vikið
ekki enn frekari þrengingar.





Hugrinn leitar í annan skóg,
nú í skosku hálöndunum,
til heimkynna Skuggsjár þar,
í Balquhidder hvar presturinn
Robert Kirk þjónaði í áratugi
á 17. öld og safnaði frásögnum
af verum annarra heima. Einn
helsti faðir skoskra þjóðfræða.
Og hvar enska skáldið, William
Wordsworth, (1770-1850), orti
hugfanginn af skógardýrð og
kynngi skógardalsins fagra--
Balquhidder--, um mikilvægi
þess að eignast söng í hjarta.
Snortinn af ímynduðum tregasöng
Hálandastúlkunnar sem yrkir
jörðina og nefnir The Solitary Reaper.
Söng sem hreyfir við fjarlægum
löndum og höfum og fyllir hjörtun...
Um þær mundir var Iðnbyltingin
að setja mark sitt á líf fólks og
hversdagsins og umbylta öllu,
svo mjög að Wordswoth fylltist
sorg yfir mögulega glötuðum
tengslum við Náttúruna og visku
hennar, og þess að falla sjálf úr takti
eins og segir í ljóðinu The World is
too much with us:






The World is too much with us; late and soon;
Getting and spending, we lay waste our powers;-
Little we see in Nature that is ours;
we have given our hearts away, a sordid boon!
This Sea that bares her bosom to the moon;
The Winds that will be howling at all hours;
And are up-gathered now like sleeping flowers;
For this, for everything, we are out of tune;-
It moves us not.


-------------




Margir tala um aukið draumflæði í
því hléi sem orðið hefur á öllu
vegna covid sem sýnir hve svefn
og hvíld og að vera í kyrrð með sjálfum
sér, eykur aðgengi okkar að dýpri
sviðum vitundarinnar. Draumarnir
eru líka gjarnan áberandi skírir,
bæði táknrænir og augljósir.
Og það merkilega er að draumar af
sjálfri kórónunni, birta ekki beina mynd
af veirunni heldur koma fremur fram
sem draumar af ormum og pöddum
sem fólki finnst herja á sig líkt og
í kófi fyrir vitum þess og andliti svo
vitnað sé í nokkra svipaða slíka
drauma sem borist hafa. Talið er
að tákn yfir svo nýja reynslu sem
veiran er, birtist okkur enn í draumi
sem dýr sem við þekkjum betur til,
og að það taki langan tíma fyrir
undirvitundina eða hina sammannlegu
dulvitund að hætti Jung, að tileinka sér
og mynda nýjar myndir og tákn af
nýjum, áður óþekktum fyrirbærum.






Er Náttúran etv. að endurstilla sig
og þar með heim manna?
Vonum það besta með söng í
hjarta - og verum í takti!




#



Meira >>
 12.04.2020
 Páskar og tími upprisu: tímavíddir eyfirsks afdalabónda


Páskar enn á ný við ysta haf.
Tími upprisu og endurnýjunar
í Náttúru og mannheimi.
Tíminn í raunheimum er öðruvísi
en í draumum en samt er tími
daganna nú, líkari draumi,
raunar líkari martröð en nokkru
öðru eða nokkru sinni fyrr hjá
nútímamönnum. Að hugsa ekki
bara í tímalínum heldur í hringrás,
gæti reynst hjálplegt á þessum
óvissutímum.





Eyfirskur afdalabóndi á síðustu öld,
Kjartan Júlíusson á Skáldstöðum efri,
var þekktur af sínu heimilisfólki fyrir
áhuga sinn á tímavíddum drauma en
einnig af landkönnun sinni á fjöllum;
einkum fór hann þessar fjallaferðir
að kvöld- og næturlagi þegar skilin
dags og nætur runnu saman.
Kjartan skráði daglega drauma sína,
m.a. á pappírshólkana af Tímanum
sem þá var víða keyptur til sjávar
og sveita og barst með ötulum
póstinum/mjólkurbílnum frameftir.
Góð vinkona Skuggsjár, alin upp
hjá Kjartani og konu hans í gamla
torfbænum á Skáldstöðum til
10 ára aldurs, kann ýmsar sögur
af Kjartani og Halldóri Laxness,
sem var mikill vinur hans og
tíður heimilisgestur. Spurning
með Bjart í Sumarhúsum... og
makalaus táknfræði bæjarnafnsins,
Skáldstaðir, í því samhengi!





Kjartani varð tíðrætt um hreina og
tæra loftið á fjöllum og hve létt væri
að ganga þar í efstu hæðum.
Hann lýsir fjallakönnun sinni í bókinni
Reginfjöll að haustnóttum sem Iðunn
gaf út 1978 með formála nóbelskáldsins.
En þar talar Laxness m.a. um fjallamálverk
sem þá voru komin í tísku á veggjum
landsmanna og hve þau færa landann
nær náttúrunni og kynngi hennar.
Enduruppgötvun náttúrunnar á
stofuvegg, hvetur til fjallakönnunar
í raunheimi!





Sannkallað barn náttúrunnar, Kjartan,
sem tók mark á draumum sínum
til leiðsagnar og virti gjafir þeirra.
Um leið og hann kannaði hin þunnu
skil heimanna og möguleikana á
að sækja þangað ljós og visku,
þá virðist hann hafa sótt í
spilverk minninga úr fortíð en
líka áfram úr framtíð líkt og
frumbyggjar víða um heim.
En Öldungar þeirra kveða sér nú
hljóðs og má þar nefna Öldunga
Hopi indíána og frumbyggja
Ástralíu. Skilaboð þeirra
tengjast skilum heima og vídda:
við erum að ganga í gegnum
óhjákvæmilega gátt breytinga,
(port--portal), og inn í nýja tíma
og nýja vídd.



Verum vonbjört þessa páska
og gleðjumst yfir lífinu þrátt
fyrir viðsjár. Gerumst læs á
þær rúnir sem náttúran ristir.





#
Meira >>
 10.04.2020
 Heims-Skugginn og Náttúran: Björt í ţinni skuggsjá skín...


Nú þegar eitt hundrað dagar eru
liðnir í alheimsfaraldri kórónu,
er bjartara til himins í stórborgum
heimsins hvar dýrin hafa víða
haldið innreið sína. Mengunarkófi
er að slota nú þegar veröldin
hefur stöðvað mesta umferð á
lofti, láði og legi. Heimskerfin
komin að fótum fram hvað sem
síðar verður, með mestu kreppu
í aðsigi í níu áratugi.





Undir fullum ofurmána dagsins
fyrir Skírdag, var óræður himinspegill
nær Jörðu og skærari en nokkru
sinni fyrr í 70 ár eins og séð hafði
verið fyrir af stjarnvísindunum.
Enn heldur himingeimur tryggð
við allt sem lifir, og farfuglarnir
sem elska sín íslensku heimkynni,
eru margir lentir á landinu kalda
eftir langflugið yfir heimsálfur og -höf.





Náttúran fer sína hringrás að vanda.
Og ef til vill er tími vor ekki línulegur
heldur hringlaga, á sér byrjun sem
hefur engan enda og öfugt.
Frumbyggjar Ástralíu, s.s. Anangúar
í návígi Uluru fjalls, búa yfir með elstu,
óslitnu samfélögum manna og jafnframt
einhverjum elstu trúarsiðum mannkyns.
Dæmi um eina sviðsmynd af nokkrum,
þá var/er/verður í Alheimsdreyminu
--Dreamtime--, núverandi hamför
heimsins þegar til. En jafnframt
felur hamförin í sér fræ að nýrri
þróun, leiðina aftur og áfram heim...
Draumar gefa okkur færi á að
svifa um rými án takmarkana
tímans og gjarnan talað um þá sem
hreyfingu í rúmi--movement in space.
Nútíma draumfræðingar hafa
undanfarinn áratug, lagt sérstaka
áherslu á nauðsyn þess að dreyma
saman um bættan og betri hag og
heim til handa öllum jarðarbúum.
Samdreymi sem heyfiafl breytinga
er dreymir nýjan heim inn í veruna.





Murray Stein og fleiri draumfræðingar,
tala nú um Heims-Skuggann sem
hefur lagst yfir allt, og fá inn aukinn
fjölda drauma sem tengjast
dauða og endalokum. En hér hjá
Skuggsjá er líka talsvert um að
fólk upplifi tímann bara alveg stopp,
bæði í vöku og svefni!
Eins og þegar horft var til ferðar
til Indónesíu í mars að upplifa
Dag Þagnarinnar á Balí - Nyepi -,
þá var þegar í desember erfitt
að sjá fyrir sér og skynja að sá tími
myndi hreinlega renna upp enda
rann hann ekki upp!
Og ferðinni frestað um óákveðinn
tíma eftir kóvid takmarkanir.
Dagur Þagnar rann samt upp
þann 25. mars bæði þar og hér
og Balíbúar fögnuðu nýju ári!





Heims-Skugginn - World Shadow -,
hefur í sér fólgna möguleika að sjá
margt upp á nýtt og endurnýja
manngerð kerfin sem voru orðin
bæði plánetu og öllu lífi um megn.
Þurfum að ganga hugrökk í gegnum
gáttina á mótum hins gamla og nýja.
Keldhverfingurinn Kristján Jónsson,
fjallaskáld, (1842-1869), kvað um
lindarvatnið sem sækir hljóðlátlega
fram hvað sem öllu líður og hvernig
veröldin þrátt fyrir myrkur og syndir
mannfólksins, skín björt í skuggsjá
lindarinnar:





Veröld sveipuð synda rökkri
björt í þinni skuggsjá skín...





#
Meira >>
 21.03.2020
 Draumblá vorjafndćgur og dýrđin, dýrđin í skugga Kórónu



Veðurfegurð mikil á sólbjörtum fimmtudegi
við ysta haf þann 19. mars en heyrst hafði
til vorboðans sem kveður burt leiðindin,
lóunnar, nokkru fyrr: dýrðin, dýrðin.
Þjóðtrúin kennir að komi lóan snemma og
syngi dýrðin, dýrðin, sé von á góðu vori
sem komi snemma. Er það óskandi
eftir harðan og langan illviðravetur,
að lóan kveði burt snjóinn.





Nóttina á eftir tóku draumblá vorjafndægur
við þegar tími og rúm heimsálfa á milli mættust
í stafrænum heimi Internets og tölvupósta:
nútíma könnuðir í alheimssamfélaginu
sáu þann kost vænstan að hverfa á braut til
heimkynnanna í norðri, og nú þurfti að afbóka með
hraði, bóka nýtt og endurhugsa sinn gang.
Það þurfti að henda tölvupóstum á milli heimsálfa
til þess að græja svo skyndilega heimferð.
Klukkan var nákvæmlega 3.50 þessa nótt jafndægra
í norðrinu og að nálgast hádegi í Singapúr hvar
íslenski könnuðurinn var staddur að komast í flug til
Evrópu og þaðan til síns heima á Ísalandi, beint í sóttkví.






Hið fágæta og friðaða hreisturdýr--pangolin--og mennsk
ásókn og græðgi sem engu eira, hvorki friðuðu
né öðru, hafði tekið völdin, og kórónuveiran tekin að
geisa án afláts, trúlega komin úr friðuðu hreisturdýri
sem matreitt hafði verið, keyptu á markaði, eða nýtt
í því skyni að búa til læknislyf; vonandi nær veiran ekki
að stökkbreytast til frekari versnunar...
Hættulegustu veirur samtímans koma úr dýrum
til manna, eða svo er sagt, eins og ebólan sem
stökk úr leðurblöku í menn og stökkbreyttist síðan
í enn hættulegri og banvænni legg...
(Sýklahernaður er ein sviðsmyndin, sem Vísindavefur
Háskóla Íslands, dregur upp af tilurð ebólaveirunnar).
Raunar er möguleiki, að það sem sé uppi á teningnum
með hreisturdýrið og upphaflegu smitleiðina í mannfólkið,
sé að dýrið kunni að hafa borið kórónuveiru úr úrgangi,
sem fallið hefur til jarðar frá leðublöku, og sem hreisturdýr
fékk upp í sig þegar það rótaði í jarðvegi eftir æti. Og að
þannig hafi veiran komist í vefi dýrsins, sem síðan var
matreitt og borðað, eða skeljar þess nýttar til lækninga.
Samt vakna margar spurningar eins og af hverju ætti það
að gerast einmitt nú þar sem hreisturdýr til átu er jú ekki
nýtt af nálinni? Breyting á erfðaefni--stökkbreytt afbrigði
kórónaveiru í nútímanum--er einn svarmöguleika.






En hvað vitum við svo sem um dýrin, innra líf þeirra
og hegðun í sinni búbblu? Hvar halda smáfuglarnir
sig--staðfuglarnir--hundruðum saman, á köldum
vetrum þegar þeir sjást ekki heima við bæ, eða
í görðum landsmanna? Hvað vitum við um lóuna?
Þjóðtrúin segir að lóan kunni nefnilega að dvelja í
margra mánaða dvala með vetursetu hér í skjólum
og með birkikvist eða víðisbút í goggi og síðan mæta til
leiks að vori. Snilld! Já, þessi veðurglöggi vaðfugl veit
lengra nefi sínu hvort sem lóan fer, flýgur langflugið til
Bretlandseyja til vetrardvalar og flýgur síðan að vori
um heiðloftin blá til landsins kalda, eða þykist fara
en er bara allan tímann hér heima í felum...
En, já, nú eru villt dýr sem áður voru étin af gráðugu
mannfólki, alfriðuð í Kína eftir þessa hræðilegu og
hættulegu útbreiðslu banvænnar kórónuveiru,
Covid-19, sem er að gjörbreyta kerfum manna
um veröld víða.





Hver hefði séð þessi geigvænlegu umskipti
fyrir á örskotsstund nema Náttúran sjálf?
Heimurinn er gjörbreyttur og nú skiptir traust,
tiltrú á mennsku og mildi og samstaða
innan þjóða og milli þjóða, réttar upplýsingar og
vísindaleg þekking, öllu, til þess að takast
á við það sameiginlega verkefni að hindra frekari
útbreiðslu og þróa bóluefni, bjarga mannslífum.
En hvað verður ofaná, samvinna eða sundrung,
mun tíminn leiða fram. Vonum það besta.
Eitt er ljóst, loftmengun hefur minnkað snarlega
nú þegar dregur svo um munar úr ferðalögum
á lofti og láði. Og fólk þarf að búa við sjálft sig
og aðra, sama hvað.

Margir tala um aukið draumflæði nú þegar það er
nær sjálfu sér og sínum nánustu, er meira heima
og hefur þurft að hægja á sér.



Segir svo hjá meistara Konfúsíusi:



Hvert sem leið okkar liggur,
ferðumst við með okkur sjálf.




#
Meira >>
1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  17  18  19  20  21  22  23  24  25  26  27  28  29  30  31  32  33  34  35  36  37  38  39  40  41  42  43  44  45  46  47  48  49  50  51  52  53  Næsta frétt 
© 2007 Draumasetriđ Skuggsjá Hönnun Design EuropA