Árið 2025 líður senn
í aldanna skaut.
Ár sem hefur vakið
mörgum spurn um
hvert við sem mannkyn
séum í raun að stefna.
Víða er einmanaleiki
að aukast; æ tækni-
væddari veröld að taka
daglegt líf yfir - og
lítið pláss fyrir drauma.
AI-gervigreindin,
vitvélin, gengur ekki
fyrir draumum og
innsæi, hún er fyrst
og fremst rökræn
nema þegar hún
bregður fyrir sig
lygafætinum og
skreytir frásögn
sína og svör þegar
hún hefur ekki svörin
á reiðum höndum.
Skák og mát;
spyrjum að leikslokum...
Hljótum að læra
að lifa með vitvélinni
og hún með okkur.
En ekki að undra að
föst heimsmynd
margra riðlist nú
sem aldrei fyrr.
Andlegur tómleiki
hið innra og bakland
í samfélagi sem var,
farið út um gluggann,
tómlæti litar dagana:
heimagerð flatneskja
í borgum, bæjum og
þorpum og lífið búið
að missa sinn lit.
Tilfinningin að tilheyra
samfélagi og menningu,
æ vandfundnari, finna
til nándar:
í miðbæjum er nú í
tísku tómleikans
að hafa þar fátt sem
þjónustar fólk eins og
kjörbúð, pósthús,
apótek, bakarí, vínbúð!
(En já, litlar einingar
of dýrar í rekstri).
Ljót hús rísa og græn
svæði í útrýmingarhættu.
(Það er ekki bara
græna gímaldið!)
Halló! Við erum bara
venjuleg og ekki
að biðja um mikið
en mættum við fá
miðbæi aftur til baka!
Myndirnar sem herja
á okkur daginn út og inn:
stríðshaukar og einræðis-
herrar, berjandi sér á brjóst.
(Þeir brosa allir eitthvað
svo lymskulega...).
Ekki berjandi á brjóst
fyrir manngæsku,
svo mikið er víst.
Mannslífin skipta engu.
Í einni alverstu mannúðar-
krísu heims í Súdan,
er talið að um 400
þúsund manns hafi
týnt lífi á árunum
2023-2025. Si sona.
Svo er það orðavaðallinn
sem engu skilar eða
eins og Jón úr Vör.
(1917-2000), orðar
svo snilldarlega:
Stillt vakir ljósið
í stjakans hvítu hönd
milt og hljótt fer sól
yfir myrkvuð lönd.
Ei með orðaflaumi
mun eyðast heimsins nauð.
Kyrrt og rótt í jörðu
vex korn í brauð.
Já, stillt vakir ljósið
og færir okkur áfram
til nýs tíma hins
nýja árs.
Það er kærleikur,
von og undur
í veröldinni þrátt
fyrir allt:og skapandi
hugir.
Desember rennur nú
sitt skeið en um hann
kvað Jón úr Vör svo:
Vetrarjómfrú
með langar fléttur,
rólur
handa englum,
stráir örsmáum rúsínum
á hlaðsteinana:
kandíshjarta,
gullterta,
siflurkleina,
stjörnubjart
jólabrauð.
Uppi í
norðurljósaskýjunum
kindur á fjörubeit.
#
|
