Á þessum síðasta degi
nýs árs, skín fagurt
morguntungl í vestri
yfir Kistufjöllum.
Brátt mun það setjast
en hefja sig á ný
í austri um það leyti
sem sól sest síðdegis.
Verða fullt á morgun.
Tunglið hefur fylgt okkur
á morgungöngunni
þennan bjarta dag
í þessum veðurfagra
og veðursæla janúar
líkt og þegar við vorum
börn og eltumst við
það á leið í skólann.
Beið okkar svo á
leiðinni aftur heim.
Brosandi og veitti
birtu á slóðina þegar
rökkva tók.
Nú vilja auðkýfingar
hvetja til búsetu á
tunglinu, nema hvað?
Við erum hvort eð er
bara reiknimengi.
En ekki stjórnast allt
af Reikniritum eða
svokölluðum Algóriþmum,
Algrímum, jafnvel
þó nýir valdsmenn
í tækni, kyrji þá möntru
í tíma og ótíma!
Við erum sem sé bara
stælingar-simulations:
erum til í algríms hermi
eins og þá tunglið sjálft
og öll önnur fyrirbæri.
Var einhver að tala
um hringskýringu?
Eða hvað segja
vitvélarnar um þessa
alhæfingu gúrúanna?
Og mun ekki slíkur
algrímsveruleiki búa
til nýjan algrímsveruleika
og hvað þá?
Hefur allt verið uppgötvað
og stóri-sannleikur kominn?
Er ekki til eitthvað annað
og dýpra sem ekki eru
algrímar og gervigreindir?
Sköpunin: töfrar
sem hitta okkur
beint í hjartað, s.s.
í ljóðum og sögum?
Ekki að undra að þula
Theodóru Thoroddsen,
(1863-1954), skáldkonu
og þjóðfræðings,
Tunglið, tunglið,
taktu mig og berðu
mig upp til skýja,
lifi enn góðu lífi í
sál og sinni þjóðar:
Komdu litla lipurtá,
langi þig að heyra,
hvað mig dreymdi,
hvað ég sá og kannski
sitthvað fleira.
Tunglið hefur áhrif á
flæði vatns í náttúrunni
eins og sjávarföll,
flóð og fjöru. Og er
sá hnöttur sem fylgt
hefur Jörð frá upphafi.
Í draumfræðum er
tungl og vatn, talin
tákn fyrir flæði vitundar,
einkum undimeðvitund,
dulvitund og dýpri
tilfinningar þar sem
ljós og skuggar leita
birtingar og jafnvægis.
Og birta dreymandanum
á stundum næma sýn
á hann sjálfan og
stöðu hans í tilverunni.
Nú er vísindasamfélagið
tekið að rannsaka áhrif
tungls á svefn og drauma
en lengi hefur fullt tungl
verið talið hafa áhrif
á tilfinningalíf og líðan,
svefn og drauma.
Þulan hennar Theodóru
um tunglið, er sígilt
meistaraverk, ort í
í draumsvefni/draumleiðslu
eða kannski vökudraumi?
En hvað sem líður,
þula sem ljóð- og
söguform gerist í flæði,
oft leiðslukenndu:
Þar er siglt á silfurbát
með seglum þöndum,
rauðagull á rá og böndum,
rennir hann beint að ströndum,
rennir hann beint að
björtum sólarströndum
#
|
